Nieuwsbrief 4 Bouwkamp 2016 MOSHI TANZANIA

Maandag 25 juli

Nog altijd vol met goede moed starten we de derde bouwweek. Ons project begint stilaan vorm te krijgen met alle buitenmuren op hoogte en dit doet deugd om te zien. Maar zoals iedereen wel weet kruipt het meeste tijd in de “kleine werkjes”. Na de goede berekeningen en een duidelijk plan en aanvalsstrategie worden de nodige inkopen gedaan: 100 lopende meter aanvoerleidingen voor het sanitair, 60 inmetselbakjes voor “den ellentriek”, enz. Een hele boterham, men zou door het bos de bomen niet meer zien, maar alles wordt nauwkeurig voorbereid en bijgehouden, terwijl de andere helft van het team van start gaat met het opmetselen van de binnenmuren. Na een lange dag vol noeste arbeid praten we nog even na in ons lokale stamcafé waar we klant aan huis zijn. De weken gaan snel, Nele en Cindy beseffen plots dat ze nog geen tijd hebben gehad om kaartjes te sturen. Geen probleem: ze nemen elk een “bodaboda” (motortaxi) naar Moshi-centrum en komen een uurtje later met een glimlach op het gezicht weer thuis; wat postkaartjes en een avontuur rijker.
Ons team wordt vandaag versterkt door een groep leerlingen van de Karanga technical school. Deze groep bevat 2 metsers, 3 electriciens, 3 loodgieters en een leerkracht. Tot onze verbazing bevat het team zelfs 2 meisjes, tof om te zien daar ook ons bouwteam voor de helft uit dames bestaat. De vele extra handen maken het werk lichter. De dag is voorbijgevlogen voor het we het goed en wel doorhebben. De binnenmuren zijn een goede meter gegroeid en alle water- en electriciteitsleidingen zijn al in de buitenmuren geplaatst. De binnenmuren zijn wat complexer door al hun hoeken en kantjes, waardoor er extra gereedschap nodig om de Stumbleblocks te verwerken. Er wordt een nieuwe slijpschijf, klopboor en diamantklokborenset aangekocht. We zijn allen content met de nieuwe “speeltjes”. Moe maar voldaan rijden we het idyllische paadje terug met maar 2 gedachten: eten en slapen.
Ook woensdag komen de leerlingen komen de leerlingen een welkom handje bijsteken. Deze dag lijkt veel op de vorige: binnenmuren opmetselen en versterken met betonijzer en alle muren opvoegen. Morgen moeten we beginnen betonneren en dit is volgens Johan één van de lastigste dagen van het hele bouwproces. We zetten ons dus schrap en laten niets aan het toeval over. Alle nodige voorbereidingen worden getroffen: zand en kiezels worden geleverd, extra emmers worden aangeschaft en we laten extra stellingen aanrukken! We zijn allen druk in de weer als het plots klinkt: ”Jah mannekes, da was ’t voor vandaag, kuis maar jullie schup af”. Verwarring allom. “Wat? ’t Is wel nog maar 15u eh, Johan?!”. Blijkt dat Johan een verrassing voor ons in petto heeft. Hij en Sofia nemen ons mee naar de Railway Station, het oude stationsgebouw van Moshi uit koloniale tijd wordt al jaren niet meer gebruikt. Het gras overwoekerd de oude sporen en je kan er op de oude perrons terrecht om te genieten van een “goeie frissen” met een prachtig zicht op de machtige vulkaan. We genieten allemaal samen en er wordt veel gelachen. Even ontspannen voor morgen de grote inspanning volgt.
Donderdag. Vandaag is het zover: het gevreesde betonneren. We zijn aangenaam verrast als er ’s morgens een groep mensen uit de lokale parochie ons staan op te wachten om ons bij te staan. Onze geoliede machine is nu ongeveer 35 man (of vrouw) kracht sterk. Tot oprechte grote verbazing van Johan lukt het de mensen om zonder problemen de betonmolen in gang te krijgen! Bij de start moet iedereen nog even zijn plekje en werkwijze zoeken, maar binnen de kortste keren slingert de betonketting over de werf. Zoals in “den goeien ouden tijd” worden de emmers in ketting doorgegeven. Het gaat heel snel en zoals een oudere dorpsbewoner goed opmerkt: je moet de ogen van de kameleon hebben want de emmers vliegen je langs alle kanten om de oren. Zo gaat het ettelijke uren door maar we houden vol. Tegen de avond heeft het hele gebeuren wat weg van een dorpsfeest merkt Jana op: de vrouwen komen wat eten brengen en helpen, de mannen werken naarstig verder en de hele werf is omgeven door ravottende kinderen. Johan loog er niet om en die avond vallen we allemaal als een roosje in slaap.
Vrijdag. De betonwerken van gisteren wegen nog wat na deze morgen, maar we maken onze borst al nat voor ronde 2 doordat het tempo gisteren zo hoog lag kunnen we het vandaag wat gezapiger doen. We laten het betonneren over aan de dorpsbewoners onder het alziend oog van Johan. De rest buigt zich over de elektriciteit. Aan schrijnwerkers geen gebrek in ons gezelschap, maar een elektricien was welkom geweest daar wij er niet teveel kaas van hebben gegeten. Desalniettemin trekken we ons plan wel.
Zaterdag alweer. De weken vliegen steeds sneller… ’s Morgens maken we de overspanning van de veranda. Het is zaterdag dus het mag allemaal wat luchtiger. Eens de dagdoelstelling bereikt is keren we weer huiswaarts met een tussenstop aan het mooie watervalletje bij de irigatiekanalen. Bij het middageten maken we de thuisblijvers wijs dat een deel van de muur ingestort is en we deze namiddag zeker zullen moeten teruggaan. De opluchting is groot als het uitkomt dat dit gelukkig niet waar is. Op onze vrije namiddag nemen we de tijd om eens te gaan kijken waar vorige edities van het Mondibuild gestationeerd waren (Bible college) en maken we met de auto een rit van hier naar de school van Shirimatunda. Vorige edities was dit een dagelijkse 45minuten durende wandeling naar de werf, maar dit jaar hebben we de luxe van een auto. In Shirimatunda kunnen we eerder gerealiseerde projecten gaan bezichtigen. Indrukwekkend! We sluiten af met een rondje in een lokale pub en keren huiswaarts.
Zondag! Yes! Uitslapen! Dat doet eens deugd, des te meer omdat we dat wel verdiend hebben. We pikken de mis van 10u30 mee voor we Moshi intrekken om souvenirs te gaan kopen. Sofia woont hier nu een jaar en een half en neemt ons mee naar een souvenirwinkeltje waar we “good price!” vinden. Tegen het einde van de namiddag zijn de juiste souvenirs eindelijk gevonden en genieten we allen tesamen van een ijsje in de safari-lounge. De deelnemers zoeken zelf hun weg terug naar Korongoni waar nog een voetbalmatchke volgt tot het te donker wordt en we in ons bed kruipen. Klaar om de laatste bouwweek nog eens volle gas te geven!