Nieuwsbrief 1 en 2, Bouwkamp 2016 MOSHI TANZANIA

Nieuwsbrief 2

Onze eerste echte week in Afrika werd maandagochtend ingezet met een misviering samen met de jongens van het internaat. Na de assembly en het hijsen van de vlag mochten we allemaal een les kiezen om mee te gaan volgen. Cindy en Jana wilden wel eens zien hoe de computerlessen er hier aan toe gaan, des te meer omdat computers en Afrika in onze ogen geen vanzelfsprekende combinatie is (maar blijkt nu dat niets minder waar is). Nele koos voor een les ‘kleermaken’ omdat haar oma haar dat nog had aangeleerd. Ze was in de zevende hemel en trots op het mooie zakje dat ze zelf had leren maken. Felix en Felix-Louis kozen ervoor om de les houtbewerking mee te volgen. Ook dit was een groot succes (buiten de hamer op de vinger). Ze leerden hoe de schrijnwerkers hier met minder machines meer konden doen dan thuis, echte stielmannen. De lessen waren voor iedereen verschillend maar er was 1 constante. De lokale leerlingen waren zeer enthousiast en uiterst behulpzaam. Ik denk dat iedereen wat heeft opgestoken van deze ervaring. In de namiddag bezochten we Bosco boys instituut. Een school waar kinderen uit de sloppenwijken gratis naar school kunnen. We kregen een rondleiding van de lokale pater langs de klassen, ateliers en boerderij. Echt een mooi project dat de kinderen een toekomst geeft . ‘Future starts with education’. Om de broeders te bedanken voor hun gastvrijheid besloten we echt Vlaams te koken voor hen op de laatste avond. De salesianen smaakten de ovenschotel met puree, gehakt, bloemkool en kaassaus wel. Als dessert schotelen we hen petit-beurre taart voor. Na het eten pakten we de valies en gingen we vroeg slapen voor de lange reis richting Tanzania. De volgende morgen werden we gewekt voor dag en dauw om met het kleine busje door Naïrobi (een echt avontuur op zich) naar het vertrekpunt van de impala-bus te rijden die ons naar Tanzania zou brengen. Alle valiezen op het dak, bus binnen en vertrekken. Algauw lieten we het drukke Naïrobi achter ons en kwamen we in het dorre land van de massai. De bus bracht ons door mooie streken vol speciale bomen en verre bergen. Na een uur of 4 staken we de grens over: Tanzania binnen. Algauw maakte het droge landschap plaats voor de vruchtbare groene uitlopers van de Rift Vallei. Na een reis van een dikke 9 uur kwamen we eindelijk toe in het levendige Moshi. Toen we aankwamen bij onze nieuwe thuis voor de komende maand stond een verwelkomingskoor ons op te wachten. De max! Onze gastheer voor ons verblijf in Moshi is father Willy, een dolenthousiaste, vriendelijke gouden man! We waren hier direct thuis. Voor we uitgeput onze nest inkropen maakten we nog een inventaris op van het werkmateriaal, helemaal klaar om in het werk te vliegen.
Woensdag; De eerste werkdag! Allemaal in werkplunje vertrokken we vanachter in de pick-up richting Kikari Chini. Het was de eerste keer op het platte land van Afrika en we kwamen ogen tekort. De weg naar het werk is prachtig! Eerst passeren we kilometers suikerrietplantages en dan slaan we af recht de brousse binnen. Het dorpje kan recht uit “de filmpjes” komen of nog mooier. Bananenbomen overal met riviertjes tussen, overal groen omgeven door bergen: prachtig! De werf zelf is gelegen op een heuvel onder de baobab boom, we konden onze ogen niet geloven maar vlogen direct in de woeste arbeid. Na 10 uur liep het zweet al van ons gezicht, maar dat zal wel wennen zeker… Na de eerste officiële steenlegging kan het werk echt beginnen. We werkten tot 17 uur en moe maar voldaan gingen we een welverdiende “frissen” gaan drinken in ons nieuwe stamcafé waar we nu al klant aan huis zijn. ’s Avonds kregen we nog een echte Afrikaanse maaltijd die echt smaakte na zo’n dag hard werk. Uitgeput kropen we ons bed in.
Donderdag: De eerste werkdag is altijd wat zoeken maar de tweede ging al wat vlotter. Ieder kreeg zijn taak en met behulp van lokale arbeiders begon het gebouw al vorm te krijgen! Tijdens het werk worden we voortduren begroet door de lokale bevolking die veel interesse toont in wat we doen. Zoals nu al de traditie is gaan we ’s avonds eentje gaan drinken en kruipen we vroeg in bed.
Vrijdag, juist hetzelfde: opstaan, ontbijten, de auto binnen, de werf op, metselen, eten, meer metselen,… We staan ervan versteld hoe snel het werk vordert. Na 3 dagen begint het gebouw al vorm te krijgen. Vrijdagmiddag was er een huwelijk in de parochie. Alvorens het koor in de huwelijksviering zong, kwamen ze voor ons zingen op de werf. Het werk verloopt vlot en we zitten voor op het schema, dus kunnen de meisjes de stad intrekken en eens gaan shoppen met een lokale gids. Een evenwicht tussen in- en ontspanning is belangrijk als we het hier een maand willen volhouden.
De zaterdag is normaal een rustdag, maar omdat we geen volle week gewerkt, is er de kans, voor wie dit wenst, om in de voormiddag nog even aan het werk te gaan. Het is zaterdag dus het gaat er wat kalmer aan toe. Tegen de middag staan de buitenmuren al anderhalve meter hoog en kunnen de ramen al opgemeten worden! Na het middagmaal is het tijd voor de was (eerste keer handwas) en om de wonden te verzorgen. Tegen dat we weer in België komen hebben we allemaal echte werkershanden!! In de namiddag trekken we naar Moshi voor een namiddag stad verkennen en souvenirs shoppen. Omdat we het verdiend hebben, door ons hard werken, werden we door Johan getrakteerd op een heerlijke banana split. Content van onze eerste werkweek kruipen we ons bed in.

 

Nieuwsbrief 1 Bouwkamp 2016 MOSHI TANZANIA

Na maanden reikhalzend uitkijken is het eindelijk zo ver: we starten ons Afrikaans avontuur. Voor sommigen de eerste keer vliegen maar voor iedereen de start van een reis om nooit te vergeten! Over de reis zelf valt niet veel te zeggen buiten dat alles vlot verlopen is. Moe maar nieuwsgierig kwamen we eindelijk toe in Nairobi. Buiten aan de luchthaven zag alles er nog wat normaal uit maar éénmaal we met de matatu (lokale taxi) vertrokken was er geen twijfel meer mogelijk: dit is Afrika! De chaos in het verkeer is zonder weerga. Uitgeput van de lange reis hadden we ogen te kort om alles binnen te halen. Het ene moment zit je hier in de grootstad, het volgende waan je je in de jungle.
Eénmaal aangekomen op onze verblijfplaats (Don Bosco Boystown Technical institute) werden we met open armen ontvangen door de broeders salizianen. We aten allen tesamen voor het eerst Afrikaans, superlekker! Na het eten nog eens “toerke doen” in de omgeving. We waren in het begin nog wat onwennig maar dat vervaagde snel want de mensen zijn hier echt supervriendelijk. Doodop maar voldaan kropen we ons nest in voor een deugddoende nacht slaap. ’s Morgens ontbijten met de broeders en de leerlingen van de school leren kennen. Soms lijken we hier een ware attractie maar ze zijn allemaal zeer enthousiast en geinteresseerd in wat we doen. In de voormiddag zijn we dan een viering gaan bijwonen met acrobatie, zang, dans en toneel. Super! Na de middag zijn we de sloppenwijken gaan bezoeken (Kiberra). De toestanden waren schrijnend: kilometers huizen uit golfplaten of gedroogde modder, open riolen en afval overal. Hard, maar goed om eens te zien. De mensen hier zijn wel gelukkig en vriendelijk. Als een lokale bewoner een foto van ons wil nemen klinkt het: “why the stoneface? Smile!”.
De zondag staan we om 6u30 op om de mis te volgen. Erna gaan we op wandel. Om het contrast tussen arm & rijk Afrika te zien bezoeken we een shoppingcenter. Degoutant hoe de decatentie hier in contrast staat met de armoede 100m verder. ’s Namiddags bezoeken we een voorstelling over de lokale stammen van Kenia, interessant om eens te zien! Die avond zijn we uitgenodigd bij brother Sebastien voor een gezellig etentje. De dames voorzien ons van een heerlijke spaghetti, energie voor een nieuwe week vol avontuur!